Saturday, February 24, 2007

North and South

As the United States moved west, the issue of slavery was intensifying strains between the rapidly industrializing North and the slave-based agricultural South. The South was determined to maintain the institution of black slavery against the federal government's efforts to curtail the latter's spread. Several compromises over the slavery issue held the Union together for more than a half-century, but the election as president in 1860 of Abraham Lincoln, whose Republican Party clearly advocated the prohibition of slavery in the Western territories, led South Carolina to secede, joined by 10 other Southern states by the next year.
Lincoln denied the Southern states' right to secede. The North's defeat of the South in the ensuing Civil War (1861-65) resulted in the preservation of the Union, the abolition of slavery, the establishment of citizenship for former slaves, and the institution of universal adult male suffrage. Lincoln's plans for magnanimity to the defeated South were cut short by his assassination, and Congress, completely dominated by northern Radical Republicans, embarked on its own, more punitive scheme of reconstruction. This system, which protected black civil rights in the South, came to an end with the withdrawal of federal (Northern) troops by 1877. Thereafter, Southern blacks were gradually disenfranchised and forcibly segregated within the larger society.
 
Technorati Profile suplementy tabletki suplementy tabletki xtube xtube kredyt kredyt kredyty krdyty pozycjonowanie pozycjonowanie 3gp mp3 mp4 Pierwszy kalif czyli po arabsku "Następca" (domyślnie: Mahometa) Abu Bekr (632-34) zjednoczył plemiona arabskie i atakował Syrię i Persję. Władający po nim Omar (634-44), "władca wiernych", przekształcił narodowe państwo arabskie w teokratyczne imperium i zorganizował administrację wojskową. Dowódca arabskich oddziałów okupacyjnych stał się teraz zarazem cywilnym namiestnikiem kalifa, religijnym zwierzchnikiem i świeckim sędzią. Omar podbił Syrię i Palestynę (Damaszek - 635, Jerozolima - 638) oraz Persję (zajęcie Ktezyfonu - 636, bitwa pod Nehawendem - 642). Jeden z jego wodzów, Amr bin al-As opanował zaś Egipt (zajęcie Aleksandrii 642). obmawiamy ciekawostki plotki Następca Omara - Osman (644-56) z rodu Omajjadów został wybrany kalifem i kontynuował politykę podbojów, rozciągając wpływy arabskiego imperium na Półwysep Barka (642-45). Namiestnik Damaszku, Moawija, walczył natomiast z Bizancjum. Ze względu na bizantyńską przewagę na morzu, Arabowie zmuszeni zostali wówczas (po zagrożeniu Aleksandrii przez okręty bizantyńskie) do pośpiesznego tworzenia własnej floty. Osman faworyzował Omajjadów i został zamordowany przez swych przeciwników politycznych. Ali (656-61), zięć Mahometa, po walce z Ajszą (wdową po proroku) i córką Abu Bekra (I wojna domowa) oraz po zwycięstwie w "bitwie wielbłądów" pod Basrą w 656 r., przeniósł siedzibę kalifatu do Kufy. Tym samym Medyna straciła swe wcześniejsze znaczenie polityczne. Moawija, namiestnik Syrii, dążąc do pomszczenia śmierci swego kuzyna Osmana, podjął walkę ze stronnictwem Alego. Po nie rozstrzygniętej bitwie na równinie Siffin w 657 r. i sądzie rozjemczym w Adruh w 658 r., kiedy to część wcześniejszych zwolenników (tzw. charidżyci) opuściła Alego, zięć Mahometa został zamordowany.