XXXIII. PAŃSTWO WANDALÓW w AFRYCE (429-534)
Po zdobyciu Hippony (podczas oblężenia miasta umarł św. Augustyn, jeden z Ojców Kościoła, 430) Wandalowie osiedlili się na obszarze dzisiejszego Tunisu i zostali uznani przez Rzym za sprzymierzeńców (foederati, 435). Po zajęciu przez Wandalów Kartaginy (439) Rzymianie uznali cały zdobyty przez nich kraj za suwerenny (442). W ten sposób powstało pierwsze państwo germańskie na obszarze zachodniego cesarstwa rzymskiego. Flota Wandalów opanowała zachodnią część Morza Śródziemnego. Stała się przez to instrumentem do wywierania nacisków na Rzym, który uzależniony był od dostaw zboża z Afryki Północnej. Podbój prowincji rzymskich w Afryce został ostatecznie uznany przez cesarza Zenona (474).
Na terytorium państwa Wandalów rzymscy właściciele ziemscy zostali wypędzeni ze swych gospodarstw. Wandalski król Genzeryk uregulował kwestię następstwa tronu, wprowadzając na miejsce germańskiego prawa dziedziczenia seniorat. Od tej pory opróżniony tron obejmować miał najstarszy przedstawiciel dynastii.
Wandalowie pod wodzą Genzeryka zdobyli w 455 r. Rzym. Zdobywcy bezlitośnie złupili Wieczne Miasto i uprowadzili wielką liczbę jeńców. Od tego czasu nazwa "wandal" stała się określeniem człowieka rozmyślnie niszczącego dobra kultury, barbarzyńcy.
http://clearblogs.com/music-news/http://marcinpl.vox.com
http://musicnews.3steps.com/
Po śmierci Genzeryka królestwo osłabiły walki między kolejnymi władcami, a możnymi oraz nasilające się konflikty religijne. W latach 534-35 kres państwu Wandalów położył rzymski wódz
